ਬੁਨਿਆਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ: ਵੀਅਤਨਾਮ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਥਿਚ ਨਹਟ ਹਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲਾਈਟਹਾਊਸ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀਅਤਨਾਮ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ - ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਿਸਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਥੀਚ ਨਹਾਤ ਹਾਂਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਥੀ, "ਅਧਿਆਪਕ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਵੀਅਤਨਾਮ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ। ਵੀਅਤਨਾਮ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਕੂਟਰ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਟਪਾਥ ਰਸੋਈਆਂ, ਗੱਲਬਾਤ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਦਿਆਲਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਪਤਲੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਸਾਰੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਥੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਥੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਖਾਇਆ - ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਭਾਸ਼ਣ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ - ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬੈਕਪੈਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ - ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ - ਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਮੂਡ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ
